# 2034 : महामृत्युंजय मंत्र. ( डॅा. सौ. आरती जुवेकर. )

ही गोष्ट २०११ पासून सुरू होते. तेव्हा मी नवीनच ड्रायव्हर होतो. गुप्तकाशी ते सोनप्रयाग अशी माझी शिफ्ट होती. पावसाळ्याची एक सकाळ, बसमध्ये ३२ प्रवासी होते आणि पुढच्या बाजूला शाळेची मुलं बसली होती. धुकं इतकं होतं की बोनेटच्या पुढचं काहीच दिसत नव्हतं.

'काळी वळण'वर अचानक वरून दगड पडला. मी ब्रेक मारला, बस घसरली. डावं टायर अगदी कडेवर आलं होतं. खाली ३०० फूट खोल दरी.

बसमध्ये एकच किंकाळी पसरली. माझे हात स्टेअरिंगवर गोठले होते. तेवढ्यात मागून एक वृद्ध आवाज आला, अगदी स्पष्ट. माझ्या वडिलांचा आवाज, ज्यांचं दोन वर्षांपूर्वी निधन झालं होतं.

ते रोज पहाटे चार वाजता उठून महामृत्युंजय मंत्राचा जप करायचे. मी हसायचो. ते म्हणायचे, "बेटा, मंत्र तुला वाचवणार नाही, तर तुला सांभाळेल."
त्या क्षणी माझ्या तोंडातून आपसूकच बाहेर पडलं —
ॐ त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्।
उर्वारुकमिव बन्धनान्मृत्योर्मुक्षीय मामृतात्॥